Ακούστε εδώ
γάμα την αποκάλυψη. ρίμες στη μεσολογγίου ψάχνουνε για κάλυψη. μπάτσοι μπουκάρουν στην κατάληψη. το ίδιο έργο κάθε βράδυ σε επανάληψη. ψηλά αγνάντευε μα χαμηλά πολέμα. βάλε μέγκα, η αστυνομία μιλάει με το στόμα του πρετεντέρη. στη φόδρα ράψε ένα μαχαίρι. μπράβοι την πέφτουν μέρα μεσημέρι.
χούντα. ο στρατός στους δρόμους. τα παιδιά παίζουν μπάτσους κι αστυνόμους. στη βουλή τ’ αφεντικά διατάσσουν νόμους. οι εργάτες στο μαντρί, εργασία και τιβί. γκλάμουρ και γκαβλί, οι νεολαίοι μοιάζουνε μέλισσες δίχως κεντρί. οι αντάρτες φυλακή, θηρία στο κλουβί. κι οι ποιητές; οι ποιητές στη σιωπή. λεωφόρος δίχως βοή.
ποιητάδες, μείνετε σπίτι. εύθραυστοι σαν κυκλάμινα, μια ζωή στην ήττα και την άμυνα. ξοφλημένοι αριστεροί, μπουρζουάδες του ποιείν. στο μακελειό σκορπάτε σαν τα ποντίκια απ’ το σάμινα. νεκρά φύση. εγώ εκπαιδεύω λέξεις φενταγίν. δε γράφω ποιήματα, γράφω προκηρύξεις. να δούμε πού θα είστε όταν το αίμα στο δρόμο πήξει.
***
φρούριο ελλάδα. κάθε επαρχία και μία μανωλάδα. δούλες μαζεύουν την ελιά, δούλοι το πορτοκάλι. αντί για πληρωμή μια σφαίρα στο κεφάλι. με μπράβους ο αφέντης το νόμο επιβάλλει. όσους δεν έχουνε χαρτιά κιμά τους κάνει η αγροτιά. φωτιά, φωτιά στα σπαρτά του τσιφλικά. φωτιά, φωτιά στην καλύβα του μπάρμπα θωμά.
φρούριο ελλάδα. στον έβρο σκλάβες βγαίνουνε βαρκάδα. μουνί εξωτικό, εμπόρευμα φτηνό. μια μαινάδα για κάθε καυλωμένο αρσενικό. δέκα ευρώ πληρώνουν τον κάθε βιασμό. νταβάδες, δικαστές, όλοι μες στον κόλπο. οι ελληνίδες κάνουν μόκο. καλσόν ψωνίζουνε στον χόντο. το φύλο τους μετράνε με τον πόντο. εκεί κάθε μουνί πια πιάνει τόπο.
φρούριο ελλάδα. τα σκλαβοκάικα σαλπάρουν μ’ άνεμο ούριο. πέντε αιώνες αποικιοκρατία, η μεσόγειος είναι ο νέος ατλαντικός. το αιγαίο γεμάτο πτώματα, τάφος ανοιχτός. το λιμενικό ετοιμάζει ακόμα μια κηδεία. άνδρες, γυναίκες και παιδιά στον πάτο ομαδικώς. η frontex λιάζεται στην παραλία. αν είσαι μουσουλμάνος, η ζωή σου δεν πιάνει μία.
φρούριο ελλάδα. μικροαστοί ρουφάν φρόνιμα φασολάδα. ρίχνουν λίγο κρέας και φτιάχνουν φασιστάδα. επιτροπές κατοίκων φυλάνε τις πλατείες, μπράβοι τις συνοικίες. όποιες έχουνε γωνίες τις στέλνουνε στη γάδα. μα οι λύκοι στα νύχια κρύβουν την οργή, σβήνουν πίσω τους τα ίχνη. σαν τις συμμορίες του μπλανκί περνάν μέσ’ απ’ τα τείχη.
φρούριο ελλάδα: κάποιες πεθαίνουν για να μπουν, κάποιες ζουν για να βγουν.
***
η πόλη γλεντά. σήμερα βγαίνουν τα σπαθιά. όλοι οι μετανάστες μια γροθιά. σήμα πέφτει για επίθεση. σήμανε η ώρα για εκδίκηση. η εργατική τάξη ανεβαίνει από την κόλαση, χιόνι πέφτει στην τηλεόραση. η ειρήνη παραπαίει. τσέοι, νοικοκυραίοι τρέχουνε σαν αρουραίοι. πλατείες βικτωρίας, αμερικής και αττικής: κουμάντο κάνουν πλέον οι λαθραίοι.
η πόλη αιμορροεί, η νύχτα ανοίγει σαν πληγή. χορέψτε, χορέψτε, μουσουλμάνοι δυνατοί. οι αντιφά κάνουν ντου. μπενζίνα και beats ρέουνε παντού. οργή με την οργή θεριεύει η ζωή. ο στρατός περιπολεί τη θάλασσα, μα δεν μπορεί να κόψει πια το κύμα. απόψε δε θα μείνει ούτ’ ένας σίστας στην αθήνα.
***
beat του dilla. φοράει μαντίλα. ρήμα σκύλα. μουσουλμάνα κόρη κρατάει στο χέρι φαλλό και μαχαίρι. μαύρο ασκέρι το ποίημα θα φέρει. ρέει η ρίμα, o ράπερ την ιππεύει. το μπάσο αγριεύει. το σύστημα τα παίζει. ο λίτης θέλει τον λύκο να δαμάσει, ο μπάτσος το μπάσο να σωπάσει. μαύρο παιδί βρίσκει οργή κι ο λύκος το ζηλεύει.
στίχοι σε βρεγμένο στουπί. στ’ αυτί μου ηχεί η φωνή του chuck d. παρακρατικοί σχεδιάζουν φόνους. λύκοι ξεπηδούν από τους υπονόμους. αν σκίσεις το πεύκο βγάζεις ρετσίνα, αν σκίσεις το χιπ χοπ βγάζεις βενζίνα. κι αν τα όνειρά σου από βινύλιο έχουν φτιαχτεί, ξέχνα τον ποιητή, η βελόνα κάνει τη μουσική ν’ ακουστεί.
πίσω στα βασικά: ένα μικρόφωνο και asics με τα κορδόνια λυτά. ο dj φέρνει τον θόρυβο πίσω στην παράσταση. ποιο dna, το beat δίνει στο σώμα το ρυθμό. πιτσιρίκια χορεύουν ένα νέο χορό. ο δρόμος καίει. ο emcee φέρνει το έψιλον πι πίσω στην ανάσταση. κάνε μια προσευχή πριν οι λύκοι του jazra χιμήξουν απ’ το χαρτί.
***
κόψε τη γείωση. απόψε θα ζήσω, ράψε πάνω μου την ποίηση. με το δάχτυλο στην πένα γίνομαι δημόσιος κίνδυνος νούμερο ένα. οι λέξεις με προστατεύουν σαν πραιτοριανή φρουρά: μ’ ένα μου νεύμα πέφτουν στην πυρά. είμαι απ’ τους τελευταίους ποιητές, σε λίγο οι ρίμες θα γίνουνε φωτιές. λαχταρώ να κάψω, να κάψω.
κλικ κλακ. κρότου λάμψεις. του λόγου παύσεις. της ρίμας πάλη. τράβα σκανδάλη. στον δρόμο πάλι. κλικ κλακ. το όπλο σκιρτά. ποίημα του tupac. το αίμα κυλά. η μπότα χτυπά. το ραπ ξεκινά. κλικ κλακ. το soundsystem δονεί την πλατεία. μπάτσοι παραφυλάνε στη γωνία. τα b-boys παίρνουν τον δρόμο. κάνουν freeze στον χρόνο.
όταν μπαίνω στον κύκλο, οι λέξεις μου γίνονται tags στον τοίχο. η ρίμα είναι χρήμα, ο χρόνος ποίημα. γι’ αυτό κρύβω επίθετα κάτω απ’ το στρώμα. παζαρεύω τις παρασκευές, μετρώ τις μέρες με μετοχές. ο φασισμός απλώνεται σ' όλη την πόλη σαν πανώλη. εγώ βουτώ ποιήματα στην αιθανόλη. αν με κάψεις μην ξεχάσεις ρίμα ν’ ανάψεις.
***
κάθε αγόρι είναι αμαρτωλό. μην αγγίζεις τον εαυτό σου εκεί χαμηλά. ο θεός συγχωρά μόνο όποιον για την αγάπη του πονά. η μητέρα κοιτά από ψηλά. σκύψε και προσευχήσου πίσω από το ιερό. μπρος στη δικιά σου ομορφιά ακόμα κι ο άγιος σκιρτά. μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, η γκάβλα θρέφει το θεό. θα μπω και θα βγω, είπε ο παπάς στο αγόρι.
εγώ είμαι της κάνης κόρη. γονάτισε εδώ, στου αντάρτη τη σκιά. εμπρός, φίλα το σταυρό που έχεις στο λαιμό. βίασες γυναίκες, σκότωσες παιδιά, τώρα ήρθε η δική σου η σειρά. τρεις μεσημβρινούς απ’ την πατρίδα σου μακριά. μαζί θα μας ρίξουν σε τάφο ομαδικό. το αίμα θρέφει το θεό. θα μπω και θα βγω, είπε η σφαίρα στον καραβανά.
-----------------------------------------------(έργο σε εξέλιξη)
[The New Beat]
