dis

Όσα ποιήματα κι αν γράψεις
Όσα περιοδικά κι αν διευθύνεις
Το ξέρεις καλά
Μόνο με τους δικούς μου στίχους χύνεις
Ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να μ' αντιγράψεις
Να χέζεις μαλακίες καλύτερα να πάψεις
Άκου τη συμβουλή που σου ψιθύρισαν στ' αυτί
Κάνε μια προσευχή
Πριν οι τίγρεις του Jazra χυμήξουνε απ' το χαρτί

Ήξερα μια κοπέλα που έσταζε ποίηση

Τα ποιήματα INTRO, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟΨΕ και ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ δημοσιεύονται στο τεύχος 12 του περιοδικού Modern Poetry in Translation σε μετάφραση του Peter Constantine.

Το δεύτερο τεύχος του περιοδικού Τεφλόν κυκλοφορεί το Νοέμβριο.

thepoetrysyndicate@gmail.com

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είμαι ένας γαμημένος μουσουλμάνος
Γροθιά, κνήμη, πούτσος
Δε θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου
(δεν έχω πατρίδα)
Είμαι μια υγειονομική απειλή
Ένα μίασμα
Δεν ανήκω σε καμιά πολιτισμένη φυλή
Τι χαλάει την εικόνα της χώρας σας;
Το χρώμα ή τα δόντια μου;
Στο στήθος μου γεμάτα μετανάστες
Ξωκοίλουνε τα σαπιοκάραβα
Στην πλάτη μου ξεκινάνε εμφύλιοι πόλεμοι
Αντάρτες ξεπηδούν από τα πλευρά μου
Γιατροί με τη συνοδεία μπάτσων
Βάζουν αγγελίες θανάτου στο κορμί μου
Επικηρύσσουν την κάθε μου έκκριση
Την ώρα που εγώ επανεφεύρω τη σύφιλη
Αυτοί διαλαλούνε την ασφάλεια
Επιτροπές κατοίκων ετοιμάζουν πογκρόμ
Τα μεροκάματα πέφτουν
Οι εργολάβοι αγοράζουν
Η σιωπηλή πλειοψηφία αλλάζει κανάλι
Mε τα χέρια γεμάτα αίμα
Οι καλοί και ευαίσθητοι άνθρωποι
Αγοράζουν το φόβο σε μπουκαλάκια
Φυλάνε το σώμα τους στην τράπεζα για τόκο
Ο ιμπεριαλισμός των μικροαστών

Είμαι ένας γαμημένος μουσουλμάνος
Γροθιά, κνήμη, πούτσος
Σ’ αυτή τη χώρα
Βιάζουν τους μετανάστες
Καίνε τους ποιητές
Ο μπαλτάς της ελληνικής δημοκρατίας
Τεμαχίζει, τεμαχίζει, τεμαχίζει
Κάτω από την κόψη του σπαθιού
Την τρομερή
Θα ζήσετε
Καθαροί
Χίλια χρόνια

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΜΑΥΡΑ ΧΕΙΛΗ

Ακούστε
Εσείς που μασουλάτε τη μοναξιά μου
με την τηλεόραση ανοικτή
Εσείς που έρχεστε κάθε πρωί στην κηδεία μου
για να ανάψετε ένα κερί
Ακούστε
Ένα ρήμα θα σας σφηνώσω ανάμεσα στα μάτια
Ένα beat θα σας φυτέψω στο στήθος

Εγώ δεν έχω μήτε ένα φράγκο στην καρδιά
μήτε κολακείες και επίθετα κρυμμένα στην τσέπη
Σκορπίζω την ομορφιά μου στο μπετόν
Με τα χέρια βουτηγμένα στο αίμα ποιητών
γράφω τα πάντα στα 9mm
Δεν υπάρχει κανείς να σεβαστώ
Είκοσι ενός χρονών αράπης
Δεν έχω ευθύνες
Φτύνω λέξεις στα 120 bpm

Εσείς οι μέσοι άνθρωποι!
Τεμαχίζετε τον έρωτα σε ίντσες
Αγοράζετε τον έρωτα με πιστωτικές κάρτες
Καυχιέστε επιδόσεις
Μπροστά σε μια οθόνη κατεβάζετε στύσεις
Εμένα το κορμί μου κανείς σας δεν μπορεί να το αγγίξει
Εγώ κάθε βράδυ βάφω τα χείλη μου μαύρα

Ακούστε με εσείς που φυλλομετράτε τις ήττες μου
Με θέλετε ευθεία γραμμή, άντρα αντί παιδί
Με θέλετε καλοραμμένο σακάκι
Ευγενικό και νουνεχή
Μου δένετε τα χέρια πάνω σε δείκτες ρολογιού
Προσπαθείτε να με σφηνώσετε σε αυτόν τον κόσμο
Μπορείτε, όπως εγώ,
να κάνετε τις λέξεις πράξεις;
να κυοφορήσετε στην κοιλιά σας την άνοιξη;
να καείτε χωρίς να αφήσετε στάχτες;

Ελάτε να σας κάνω ανθρώπους
εσάς αξιότιμε δικαστή που σκουπίζετε τις ενοχές από τα γένια σας
εσάς αγαπητέ δημοσιογράφε που διαφημίζετε το θάνατο
εσάς τη φιλάνθρωπη κυρία που χαϊδεύετε κεφαλάκια παιδιών χωρίς να σκύψετε
κι εσάς που διαβάζετε αυτό το ποίημα σαλιώνοντας το δάκτυλο
Προσφέρω σε όλους σας το σώμα μου για προσκύνημα
Πιστέψτε με
μια μέρα θα με λατρέψετε σαν το Χριστό

Όμως λυπάμαι για εσάς κύριε
Δε διαπραγματεύομαι με ορκωτούς λογιστές λέξεων
με κριτικούς τέχνης που τρώνε από τα χέρια μου
Μπορείτε, αν θέλετε, να μου πλύνετε τα πόδια
Μη το πάρετε προσωπικά

Τι να τις κάνω τις σφαίρες όταν υπάρχουν τόσες λέξεις
πρόθυμες να πεθάνουν για μένα;

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Αν μπορούσα να κατοικήσω στο κορμί σου
Θα έβρισκα το σημείο όπου αντηχούν ξυπόλητοι αποχαιρετισμοί
Θα ψιθύριζα τις ανάσκελες μνήμες από το μέλλον των παιδιών μας
Μην περιμένεις οι ευχές μας να ακουστούν
Αν δε χτυπήσουν στο τσιμέντο
Αν δεν εμπιστευτούμε το αίμα σου
Αυθεντικοί πάσχοντες τυλιγμένοι με γάζες
Μετράμε τα λόγια σαν πυρκαγιές
Αυτόχειρες λίγο πριν τον ομφάλιο λώρο
Εσύ κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις
Εισβάλλεις στους χειμώνες
Χωρίς να αλλάξεις καν βηματισμό
Όταν κλαις, τα μάτια σου αλλάζουν χρώμα
Όταν γελάς, με πιάνουν ισημερίες
Μερικές φορές κάνεις ανεπίσημες δηλώσεις
Μερικές φορές χλευάζεις τη Σελήνη
Μερικές φορές γίνεσαι απροσπέλαστο κραγιόν
Μερικές φορές με αφήνεις να λιμνάζω στα μάτια σου
Δεν ξέρω αν πρέπει να σου είμαι ευγνώμων για όλα αυτά
Σε ρωτώ
Εσένα που σκέφτεσαι σε πεντάλεπτα
Εσένα που ζεις σε 4/4
Μέσα στο σώμα σου χάνω την ηχώ μου
Μόνο στο στήθος σου βρίσκω την αλήθεια
Σε ρωτώ
Αν οι λέξεις ήταν ποτέ αρκετές
Κι αν θα είναι ποτέ αρκετές για εμάς τους δυο

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Tα όνειρά μου αλυχτούν διπλοπαρκαρισμένα
Τα αλάρμ αναμμένα
Σε μια ταράτσα στην Πανόρμου
Είδα μια ευχή να πέφτει
Μα δεν πρόλαβα να γίνω αστέρι
Πώς σε λένε;
Θέλω λίγη αγάπη αλλά δεν έχω τίποτα να ανταλλάξω

Αυτή η νύχτα δεν έχει καθόλου στήθος
Τσιμπολογάει φιστίκια από ένα μπολ
Σε ένα μπαρ ρουφάω αμακιγιάριστες τις λέξεις
Γύρω μου η γκρίζα σιωπή της πόλης
Η μουσική δε με αγγίζει

Με φοβίζουν οι όμορφοι άνθρωποι
Δεν βρίσκω τίποτα ωραίο πάνω τους
Με κοιτάνε επίμονα
Καθώς πίνουν το ποτό τους
Νομίζουν πως είμαι σαν κι αυτούς
Μα εγώ δεν θυμάμαι χρόνια
Μόνο πράξεις
Σιωπώ
Κατεβάζω τα μάτια
Συγχρονίζομαι με το φεγγάρι
Την ώρα που αυτοί λατρεύουνε τα άστρα

Διέκοψε το Σάββατο και ο κόσμος θα εκραγεί
Η νύχτα, οι κεραίες, τα φώτα, οι σκιές, οργή και κενότητα
Ποιο σώμα θα σταυρώσω;
Ποια υπόσχεση θα αθετήσω;
Από ποια πόλη θα σβήσω το βορρά;
Ποια ελπίδα θα δύσει;
Ποια κάμερα θα σημαδέψω;
Ίσως και να φταίει το πλουτώνιο μέσα μου
ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΥΠΟΜΟΝΗ
Κάψε με
Μη με λυπάσαι

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

Κάθε πρωί τα αφεντικά σκοτώνουν ότι ονειρεύομαι
Γι’ αυτό κι εγώ ανδρώνω όνειρα γκάνγκστερ
Δε βρίσκω τίποτα από τον εαυτό μου στην εργασία
Μόνο βία, βία, βία
Προλετάριος χωρίς συντρόφους
Αχ, αυτή η μοναχική αγωνιστικότητά μου
Πόσο με συγκινεί
Οι εργάτες, αυτοί οι στυλοβάτες της κοινωνίας
Τρέφονται από το χέρι των διευθυντών τους
Χωρίς ποτέ να το δαγκώνουν
Πόσο τους συμπονώ
Όλους αυτούς τους ανθρώπους δίχως δόντια
Γυρίζουν σπίτι μισοκοιμισμένοι
Με λίγα ψίχουλα φιλανθρωπίας σε πλαστικές σακούλες
Σώματα μπαταρισμένα, αδειανοί ουροσυλλέκτες
Ηττημένοι χωρίς μάχη
Δε θέλω να τους βλέπω
Θα ουρλιάζω μέχρι αυτοί να με δουν
Σκοτώστε τη μισθωτή σκλαβιά νεκρή
Για λίγο ήλιο, καθαρά μάτια και βόλτες στο δάσος

Αυτό το ποίημα είναι μια προειδοποίηση
Προς τα αφεντικά
Να φοβάστε
Εκείνη που δακρύζει εκτός ώρας
Εκείνη που έχασε τα χείλη της σε ένα λόξυγκα
Εκείνη που κατεβάζει στίχους των dead prez
Εκείνη που δεν ξέρει μέλλοντα χρόνο, την άχρονη μάνα
Τη γυναίκα που απασφαλίζει ενεστώτες
Εκείνη που μοιάζει με ρολόι δίχως δείκτες, τη μάνα του χρόνου
Εκείνη που χλευάζει τις Δευτέρες
Τη μάνα που δίνει στο παιδί της ένα χάδι αντί για ένα όνομα
Τη μάνα με το μωρό στην αγκαλιά και το όπλο στην πλάτη
Την ποιήτρια που ζει τα ποιήματά της
Την ποιήτρια κραυγή, εκείνη που χώνει στα ρήματα ξυράφια
Τη γυναίκα εκείνη που δεν έχει ψωμί να χορτάσει την οργή της
Ούτε κρασί να ξεδιψάσει τη μέθη της
Εκείνη που βρήκε το γέλιο της σε μια οδομαχία
Εκείνη που κατοικεί στα σώματα άλλων χωρίς να κόβει αποδείξεις
Εκείνη που αγαπάει χωρίς να κοιτάζει πάνω από τον ώμο της

Κάθε μέρα θερίζω μίσος 9 με 5
Μέχρι να μιλήσει η τίγρη
Θα ακούμε τις αφηγήσεις του κυνηγού
Μέχρι να βρούμε τη φωνή να τραγουδήσουμε
Θα ακούμε το τερέτισμα των ξυπνητηριών
Τι είναι ένας MC χωρίς μικρόφωνο;
Ένας ποιητής χωρίς όπλο;
Δε θέλω να σας ακούσω
Θα ουρλιάζω μέχρι εσείς να με ακούσετε
Σκοτώστε το αφεντικό νεκρό
Για λίγο ψωμί, ζεστά χέρια και δικαιοσύνη

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟΨΕ

Αν πεθάνω απόψε
Όσοι έχασαν τη σκιά τους θα τη βρουν κάτω από μία λέξη
Όσοι φοράνε τρύπια παπούτσια θα περπατήσουν στη θάλασσα
Όσοι πεινάνε θα βρουν ένα μαχαίρι κάτω από το μαξιλάρι τους
Όσοι κοιμούνται στο δρόμο θα φέρουν την άνοιξη
Όσοι γεννήθηκαν χτες θα μείνουν ξύπνιοι όλη νύχτα
Αν πεθάνω απόψε
Το ένα θα γίνει ξανά άπειρο
Ο ενεστώτας θα ενωθεί με τον υπερσυντέλικο
Οι συμβολισμοί θα αντικατασταθούν με γροθιές
Τα όνειρα θα ερωτευτούν τους ονειρευτές τους
Τα ρολόγια θα χάσουν ένα δευτερόλεπτο
Η αλήθεια θα κερδίσει μια στροφή
Οι κλέφτες θα τροχίσουν τα χέρια τους
Οι ψεύτες θα βρουν μια τρίχα στη σούπα τους
Αν πεθάνω απόψε
Μια κοπέλα θα συναντήσει τον φύλακα άγγελό της
Ένας dj θα κρύψει στην τσέπη του μια μελωδία
Ένας μπεκρής θα μουσκέψει τη γλώσσα του σε μια γουλιά κρασί
Ένας μαθηματικός θα βρει το σημείο που κλείνει ο κύκλος
Οι δικαστές θα παραιτηθούν και θα αφήσουν τη δικαιοσύνη στα χέρια των παιδιών
Οι στρατιώτες θα πετάξουν τα όπλα μα θα κρατήσουν μια σφαίρα
Οι παπάδες θα απαρνηθούν το θεό για να κηρύξουν την αγάπη
Οι μανάδες θα αντικρύσουν την περηφάνια στα πρόσωπα των κοριτσιών τους
Αν πεθάνω απόψε
Κάποιος θα πει: Πέθανε γιατί είδε τον θάνατο προφίλ
Κι άλλος θα πει: Πέθανε γιατί συγχώρεσε τους ανθρώπους
Κι άλλος θα πει: Πέθανε γιατί δεν ήξερε πρόσθεση
Κι άλλος θα πει: Πέθανε γιατί αρνήθηκε να τον σκεπάσει μια σημαία
Κι άλλος θα πει: Πέθανε γιατί δεν έβλεπε ειδήσεις
Κι άλλος θα πει: Πέθανε γιατί αγάπησε μια γυναίκα με πέτρινα μάτια
Κι άλλος θα πει: Πέθανε για λόγους αδιευκρίνιστους
Αν πεθάνω απόψε
Δε θα με κλάψει πατρίδα
Δε θα με ξεπροβοδίσουν χέρια
Δε θα με ξενυχτήσουν μάτια
Δε θα με λησμονήσουν χείλη
Δε θα με γαληνέψει θάλασσα
Αν πεθάνω απόψε
Κάθε ρήμα που έχω γράψει θα γίνει πράξη
Το σώμα μου θα κάνει επιτέλους ρίμα με τη γη
Αν πεθάνω απόψε
Θα αφήσω τα πάντα στη ζωή
Αν πεθάνω απόψε

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΝΟΥΚΛΕΟΤΙΔΙΑ

Στην εποχή των γενετιστών οι δικαστές εξαργυρώνουν μέρες
Ο Δρ. Μένγκελε γυαλίζει το χαμόγελό του με τη χορηγία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας
Οι βιοτεχνολόγοι διορθώνουν τα λάθη της φύσης
Σχεδιάζουν καραντίνες
Ετοιμάζουν τους νέους θαλάμους αερίων
Ας αφήσουμε τους ειδικούς να αποφασίσουν ποιοι θα γίνουν σαπούνι σήμερα με την εγγύηση ποιότητας της φαρμακοβιομηχανίας
Μια νέα ράτσα θηλαστικών ετοιμάζεται στα εργαστήρια
Πιο ανθεκτική
Με κοφτερά δόντια
Χωρίς μνήμη
Με το μανίκι σηκωμένο, παιδιά περιμένουν στη σειρά για το νέο εμβόλιο ενάντια
στον καρκίνο της μήτρας,
την αγάπη,
τη μοναξιά της ύπαρξης,
το απείθαρχο σώμα.
Επιτέλους! Η αναπαραγωγή έχει περάσει οριστικά πια στα χέρια της επιστήμης
Η σεξουαλικότητα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των γιατρών
Τα παιδικά σώματα ανήκουν στο κράτος
Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Όλα ρυθμίζονται βάσει του κοινωνικού συμφέροντος
Ο έρωτας έχει πλέον απολυμανθεί από τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές
Όλοι και όλες μπορείτε να τον γευτείτε χωρίς κανένα κίνδυνο
Η θανατική ποινή μας είναι άχρηστη πια (εμάς ως πολιτισμένη κοινωνία, εννοώ)
Οι αστυνομικοί μπορούν χωρίς έγνοιες να βιάζουν μετανάστες
Οι εγκληματίες θανατώνονται πια στην κοιλιά της μάνας τους
Το DNA σφραγίζει τους μελλοντικούς δολοφόνους
Τώρα μπορείς να αποικήσεις το κορμί μου με μια απλή συνδρομή και μια γρήγορη σύνδεση
Μπορείς να μ’ αγοράσεις
Να μ’ αγαπήσεις
Μπορείς να με γαμήσεις
Αλλά ποτέ να με αγγίξεις
Χώρισε με σε πληροφορίες, μετά πάτησε enter
Ας δοξάσουμε το σώμα δίχως όργανα
Όχι άλλους εμετούς, εκκρίσεις χολής και ρυτίδες
Ο θάνατος νικήθηκε
Μαζί του και ο άνθρωπος
DNA
Οι αλυσίδες έχουν πια χημικό τύπο

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

υπό την επήρεια της Elfriede Jelinek

κοκκινοφουστίτσα
πουτσοκολλητά
του μπαμπά κι

η μαμά
παγομουρμουρά
“να ’ναι καλά η φαμελιά”

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΠΑΙΔΙ/ΦΑΝΑΡΙ

Σε ξέρω καλά
Με κοιτάς μέσα από τα φιμέ τζάμια
Καθώς σου καθαρίζω το παμπρίζ
Μαρσάρεις ανυπόμονα
Περιμένοντας το φανάρι
Ν’ ανάψει πράσινο
Χαϊδεύεις το δέρμα του τιμονιού
Τα μπάσα παίζουν στο τέρμα
Πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
Με κοιτάς με βλέμμα περιφρονητικό
Σε ξέρω καλά
Δεν αξίζω τίποτα για σένα
Ούτε καν το μισό ευρώ
Που κρατάς ανάμεσα σε δείκτη και μεσαίο
Ανοίγεις το παράθυρο βιαστικά
Δεν γυρίζεις καν να με κοιτάξεις
Σε ξέρω καλά
Μα εσύ δεν ξέρεις
Ότι καθώς απλώνω το αριστερό χέρι
Ανοιχτό
Στο δεξί κρατώ σφιχτά
Ένα μαχαίρι

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ

Σκοτώνουν τη ζωή με λαμαρίνες
Τα μάτια τους βλέπουν ως το φανάρι
Κάθε φορά που ανάβει πράσινο
Νομίζουν ότι η άσφαλτος θα μας χωρίσει
Είναι οι λευκοί άντρες, τόσο λευκοί
Εσύ αφήνεις την καρδιά σου σε υαλοκαθαριστήρες
Κάθε φορά που ανάβει κόκκινο
Στο δρόμο μετράς σχιζοφρένειες
Η ανάσα σου ορίζει την ημέρα
Κάθε φορά που ανάβει πορτοκαλί
Εγώ ουρλιάζω μολότωφ στο μπάνιο
Εσύ βάφεις τα νύχια σου κόκκινα
Μου παίρνεις τα ρήματα, μου αφήνεις τους χρόνους
Mία Πανεπιστημίου καυλομένη
Μην ψάχνεις για δικαιολογίες
Δεν μπορούμε να νικήσουμε τα βλέμματά τους
Η νιότη δεν τους φοβίζει
Ούτε οι επευφημίες που κατακρημνίζονται στο κορμί σου
Την ώρα που εσύ ετοιμάζεις εκτρώσεις
Εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη
Μόνο στον ύπνο σε γνωρίζω
Στην πραγματικότητα γίνεσαι κάποια άλλη
Σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο στην Ευρυπίδου
Χωρίς ούτε ένα χαρτί στην τσέπη
Οι κάμερες είναι παντού
Αλλά η αγάπη μας κρύβει ανάμεσα στα πόδια της

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΠΑΥΣΗ

Αν ήσουν μαχαίρι
θα ήμουν παιδί

Αν ήσουν φιλί
θα ήμουν αέρας

Αν ήσουν beat
θα ήμουν βελόνα

Αν ήσουν θηλιά
θα ήμουν μέρα

Αν ήσουν επίδεσμος
θα ήμουν μάτια


Αν

Είσαι το φως



Είμαι η λεωφόρος


[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

Σήμερα το πρωί η ευτυχία μού χτύπησε το παράθυρο
Στο λαιμό φόραγε διαμάντια
Την αγνόησα
Γύρισα πλευρό
Την βλαστήμησα
Όχι, δε θα γίνω δολοφόνος γι’ αυτήν

Κάθε πρωί τρώω τον πόνο με κορνφλέικς
Κάθε βράδυ αμφισβητώ τη λογική μου
Θέλω να γίνω καλοκαίρι
Να τρέχω ολόγυμνος στις παραλίες
Όλοι να με θαυμάζουν

Ο θεός είναι άξιος συμπαραστάτης μου
Προσεύχεται σε μένα
Τρώει από το σώμα μου
Πίνει από το αίμα μου
Μερικές φορές κάθεται στα πόδια μου
Του χαϊδεύω τα μαλλιά

Έγνοιες, συμπόνια, τύψεις δεν σημαίνουν τίποτα για μένα
Κάθε Κυριακή διαβάζω επικήδειους σε εκκλησίες
Συγνώμη, δεν παίρνω παραγγελίες
Κάθε φορά που ακούω τη λέξη ειρήνη
Κοιμάμαι με ένα όπλο κάτω από το μαξιλάρι

Jazra Khaleed είναι το όνομά μου
Αγία πουτάνα
Μπάσταρδος ποιητής
Κάποιες φορές πολεμιστής, τις περισσότερες δειλός
Ξέρω ποιος είμαι
Έχω σπιλώσει την τιμή κάθε έντιμης οικογένειας
Έχω πηδήξει κάθε τηλεπαρουσιάστρια
Οι παρομοιώσεις είναι το δυνατό μου σημείο
Έχω μαζέψει κατάρες από κάθε καταραμένο ποιητή

Δείξε μου μια γυναίκα κι εγώ θα την γονιμοποιήσω
Ή έναν ήλιο και θα τον θαμπώσω
Δώσε μου μια πατρίδα κι εγώ θα την προδώσω
Ή θα δολοφονήσω τον τύραννο
Και θα διαπομπεύσω τον πρωθυπουργό
Κλείσε μου εμφανίσεις σε τσίρκο
Ή σε διεθνή φεστιβάλ λογοτεχνίας
Βρίσε με, φτύσε με κι εγώ θα σταυρωθώ για χάρη σου
Δίδαξέ με ξένες γλώσσες και τυφλό σύστημα
Ανάγκασέ με να διαβάζω εφημερίδες και να βλέπω τηλεόραση
Μάθε μου κολακείες και γαλιφιές
Γιατί σε κάτι πρέπει να χρησιμεύουν και οι ποιητές

Γράφω για τους ανέστιους, τους ξυπόλητους, τους πένητες
Τους τελευταίους στη σειρά
Να κυλιέμαι στο πεζοδρόμιο και να ξερνάω έξω από μπαρ
Αυτό μόνο αξίζει

Είμαι μια υπόσχεση που κανείς δε θα κρατήσει

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

ΓΕΝΝΗΣΗ

Εν αρχή δεν είναι ο λόγος
Εν αρχή είναι ένα γαμήσι
Λίγη αγάπη ή ένας βιασμός

Εν αρχή είναι κρύα χέρια και ρωγοβύζι
Τις πιο πολλές φορές είναι η αγάπη της μάνας
Μερικές φορές όχι

Γεννιόμαστε χωρίς δικαιολογία
Νιώθουμε τον πόνο δίχως τα ρήματα
Μαθαίνουμε να φιλάμε πριν μιλήσουμε

Ερχόμαστε στον κόσμο χωρίς ενοχές
Δεν ξέρουμε εξουσία
Μέχρι να έρθει ο λόγος να μας υποτάξει

Με το χρόνο ξεχνάμε τη σιωπηλή δύναμη του φιλιού
Την άηχη θλίψη του μαστού
Ό,τι αγαπάμε εκκενώνεται σε λέξεις

Μάνα, μόνο μέσα στα νανουρίσματά σου δεν ένιωσα ξένος
Από μικρός αισθάνθηκα την τραγωδία των επιφωνημάτων
Δε με ήθελε κανένας θεός

Μου έμαθες να συλλαβίζω σε μια γλώσσα που ποτέ δε γνώρισα
Να κρατάω την αγάπη σιωπηλά
Ώσπου ο λόγος μου έκλεψε την παιδική ηλικία

Συμμάχησα με τις λέξεις ενάντια στην ευτυχία
Περιφρόνησα κάθε εξουσία, κάθε βεβαιότητα
Με ένα ύπουλο χτύπημα ξεπάστρεψα όλα τα ονόματα

Τώρα κλέβω ρίμες από ράπερς προτού αυτές χτυπήσουν στο χαρτί
Με ένα ρήμα τρομοκρατώ την ανθρωπότητα
Μέσα στο λόγο βρήκα ξανά τα συντρίμμια των παιδικών μου χρόνων

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

OUTRO

Δε μοιάζω στους άλλους ανθρώπους
Είμαι ένα τέρας
Ένας τρομοκράτης
Είμαι ένας κουκουλοφόρος
Δε θα πεθάνω ποτέ
Δεν έχω τίποτα να χάσω
Δεν υπάρχει τίποτα να διακινδυνεύσω
Αυτό το τίποτα που αέναα ζητούσα
Κάθε πράξη έχει νόημα πλέον
Να κλέβεις παγκάρια εκκλησιών
Να ξεπαρθενεύεις κόρες αστών
Να σημαδεύεις με μια σφεντόνα τις Mercedes που κατεβαίνουν την Κηφισίας
Να καις το πανί με τις γαλάζιες και άσπρες ρίγες
Να απαλλοτριώνεις τράπεζες
Νοσταλγώ την εποχή των αναμορφωτηρίων και των ομάδων επανένταξης
Την όμορφη εποχή των οδοφραγμάτων
Κάθε δουλειά είναι ντροπή
Ένας πωλητής παπουτσιών αξίζει όσο κι ένας χωροφύλακας
Η εποχή των γενετιστών και των βιοτεχνολόγων
Αντικατέστησε επιτέλους αυτή των δικαστών και των ψυχιάτρων
Θα γίνω καρκίνος και θα σας χτυπήσω στον προστάτη
Θα βγάλω από τη μέση κάθε υγιή
Θα ζήσω μια στιγμή και θα εξαφανιστώ
Σαν πυροτέχνημα που σβήνει στον ουρανό
Σαν μολότωφ που σκάει στο οδόστρωμα
Θα ουρλιάξω
Λέξεις από μέταλλο
Λέξεις από κεραυνούς
Μέχρι να σκίσω τα τύμπανά σας
Μέχρι τη σιωπή
Δε φοβάμαι πια

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]